Κόσμος

Εξερευνώντας την Άγρια Δύση – Μέρος 2ο!

By , 12/12/2013

Καλοκαίρι 2011

Προορισμός μας αυτή τη φορά ήταν το Fort Phil Kearney , 20 μίλια νότια της πόλης Sheridan .
Ξημέρωσε η δέκατη μέρα του ταξιδιού μας. Ήταν 4η Ιουλίου, μέρα εθνικής υπερηφάνειας για τους Αμερικανούς.
Ανακηρύχθηκε εθνικό ιστορικό μνημείο μόλις το 1963 για τη διετή αλλά σημαντική ιστορία του. Χτίστηκε το 1866 πάνω στο μονοπάτι των πιονιέρων Bozeman για να τους προστατέψει, μαζί με άλλα δυο φρούρια στην περιοχή. Για δύο χρόνια απετέλεσε θέατρο βίαιων συγκρούσεων μεταξύ του Αμερικανικού στρατού και των Ινδιάνων των φυλών Σιου, Τσεγιέν και Αράπαχο. Με την υπογραφή της συνθήκης του 1866 το φρούριο εγκαταλείφθηκε, επειδή πλέον δεν εξυπηρετούσε τις ανάγκες για τις οποίες χτίστηκε. Αμέσως μετά κάηκε ολοσχερώς από τους Ινδιάνους Τσεγιέν. Είναι κυρίως γνωστό για τη σφαγή της μάχης του Fetterman, το Δεκέμβριο του 1866 όταν μέσα σε 30΄ σκοτώθηκαν οι 81 στρατιώτες του λοχαγού από τους 2000 πολεμιστές του Crazy Horse.
Ο χώρος ήταν μια μεγάλη έκταση από πράσινα λιβάδια, περιορισμένη σε κάποια σημεία με καινούργιες ξύλινες οχυρώσεις και επεξηγηματικά ταμπελάκια που μας ξεναγούσαν στην ιστορία. Ένα κέντρο επισκεπτών, αρκετά ενδιαφέρον, συμπλήρωνε με τα εκθέματά του το πάζλ της ιστορίας.

Είχαμε αρχίσει πια να ανηφορίζουμε την οροσειρά Bighorn και η καλοκαιρινή ζέστη είχε αρχίσει αισθητά να υποχωρεί. Η δροσιά γρήγορα μετατράπηκε σε κρύο, καθώς το αυτοκίνητο ανέβαινε σε υψόμετρο. Προορισμός αυτή τη φορά το Medicine Wheel μια αρχαία ινδιάνικη περίεργη κατασκευή, σε υψόμετρο περίπου 3.000 μ.

Η πρόσβαση ήταν ήδη δύσκολη αφού σε αρκετά σημεία του δρόμου το χιόνι ξεπερνούσε το μισό μέτρο. Μια ομάδα από ρέιντζερς μας καλωσόρισε και προθυμοποιήθηκε να μας ξεναγήσει. Πάνω από 100 παρόμοιες κυκλικές κατασκευές είναι σκορπισμένες στα όρη. Το συγκεκριμένο και το πιο γνωστό θυμίζει τον τροχό ποδηλάτου. Πρόκειται για ένα κύκλο διαμέτρου 5,5 μ., με μια πέτρα στο κέντρο και πέτρες που ακτινωτά καταλήγουν σε κύκλο. Μυστήριο καλύπτει τη σημασία τους αλλά πιστεύεται ότι χρησίμευαν για αστρολογικές και κοσμογονικές προβλέψεις και ιερές τελετές.

Το σούρουπο πλησίαζε όταν φθάσαμε στο κατάλυμα που είχαμε με δυσκολία προκρατήσει, καιρό πριν, στο Silvergate της Montana, στο Log Cabin Café, Bed and Breakfast λίγες εκατοντάδες μόνο μέτρα από τη βορειανατολική είσοδο του Υellowstone. Είχαμε δει αρκετές log cabins, αλλά πρώτη φορά θα μέναμε σε μια τόσο παλαιά. Επρόκειτο για λίγες ξύλινες περιποιημένες κατασκευές, σκορπισμένες στο χώρο ανάμεσα στα βουνά, που ήταν στεφανωμένα με χιόνι. Η εμπειρία της διαμονής ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά το φαγητό στο Log Cabin Cafe ήταν συναρπαστικό. Χώρος ζεστός, με αρκουδοτόμαρα και βαλσαμωμένα κεφάλια ελαφιών να στολίζουν την οροφή και τους ξύλινους τοίχους, μας άφησε ικανοποιημένους, παρέα με τους εγκάρδιους και φιλόξενους ιδιοκτήτες.

Το επόμενο πρωί, ύστερα από ένα λουκούλλειο αμερικάνικο πρωινό, ήρθε η ώρα για το Yellowstone , το αποτέλεσμα μιας καταστροφικής ηφαιστειακής έκρηξης 640.000 χρόνια πριν και το πρώτο εθνικό πάρκο, παγκοσμίως, από το 1872. Σε λίγα μόλις λεπτά εισερχόμασταν από τη βορειοανατολική πλευρά του τεράστιου και πιο φημισμένου παγκόσμια πάρκου για να βρεθούμε στην κοιλάδα Lamar, την κύρια κατοικία των περισσοτέρων buffalos του πάρκου.

Διασχίζοντας τη βόρεια πλευρά του πάρκου το μάτι μας έψαχνε να βρει κάτι από τις φημισμένες ομορφιές του. Η φύση όμως ήταν απλή και μόνο τα κοπάδια των buffalos που έβοσκαν στα λιβάδια και ανακατεύονταν κάποιες στιγμές με τα αυτοκίνητα επέσυραν με θαυμασμό την προσοχή μας. Πληροφορηθήκαμε από τους φίλους μας όσο και από τους ρέιτζερς που υπηρετούσαν σε αρκετά σημεία, ότι έπρεπε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί με τα ζώα γιατί ενώ φαίνονται άκακοι γίγαντες είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και απρόβλεπτα. Εξάλλου όλα τα highlights του πάρκου βρισκόταν στο κέντρο και στην ανατολική πλευρά.

Βιαζόμασταν να βγούμε στην πλευρά της Montana για να πάμε σε ένα καταπληκτικό κατάλυμα το Homestead Cabin Old Chico . Απομονωμένο ανάμεσα σε καταπράσινα λιβάδια και ημίψηλα όρη έστεκε εκείνη η ανακαινισμένη καλύβα του 1800 που από την πρώτη στιγμή μας μάγεψε. Θα ήταν το σπίτι μας για τις επόμενες 5 μέρες που θα εξερευνούσαμε το Yellowstone. Φάνταζε ακόμη ωραιότερη εσωτερικά. Η ιδιοκτήτριά της Σάρα, μια γυναίκα θαρραλέα, από τους λίγους ανθρώπους στην Αμερική που επέζησε –με πολλά τραύματα- επίθεσης αρκούδας- μας έδωσε οδηγίες, πώς να μην τις προκαλούμε, μιας και κατοικούν παντού στην περιοχή, εφοδιάζοντάς μας και με σπρέι πιπεριού.

Την επόμενη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε την εξερεύνηση του Yellowstone μπαίνοντας από τη βόρεια είσοδο Roosevelt Arch, μια από τις 5 που υπάρχουν.

Μετά από κανένα εικοσάλεπτο ανάμεσα σε κοινότυπα λιβάδια και λοφάκια, βρεθήκαμε στο πολυδιαφημισμένο Mammoth Hot Spring Terraces. Πλήθος τουριστών περιδιάβαινε με αυστηρή προσήλωση τα χαραγμένα μονοπάτια ανάμεσα στις υδροθερμικές πηγές, τα γλυπτά από μάγμα, τις τρύπες από καυτή λάσπη, τα τοξικά αέρια και τις εύθραυστες ηφαιστειακές ιδιοτροπίες της φύσης. Οποιοδήποτε λοξοδρόμηση μπορούσε να αποβεί μοιραία. Πολύ γρήγορα αντιλήφθηκα γιατί οι κανόνες είναι τόσο αυστηροί σε αυτό που αποτελεί το μεγαλύτερο ηφαίστειο του πλανήτη μας.

Οι εξερευνήσεις συνεχίστηκαν για 5 μέρες και κάθε φορά ανακαλύπταμε κάτι ξεχωριστά εντυπωσιακό.

Δεν είχα ξανακούσει για το Grand Canyon στο Yellowstone. Ένα απίστευτης μεγαλοπρέπειας συναρπαστικό απόκρημνο φαράγγι, με καταρράκτες στη μια πλευρά, εκτεινόταν σε μήκος 38 χλμ, σε βάθος μέχρι 370 μ και πλάτος μέχρι 1220 μ. Ο κίτρινος ποταμός έρρεε με ορμή στο βάθος του μέσα από πολύχρωμα απόκρημνα πετρώματα. Η μέρα πέρασε με το να απολαμβάνουμε το θέαμα από διαφορετικά σημεία στο ύψος του φαραγγιού, βαδίζοντας ανάμεσα από μονοπάτια μέσα στα δένδρα στο χείλος του, με το φόβο πάντα των αρκούδων, μιας και την προηγούμενη μέρα μια είχε επιτεθεί και σκότωσε μια Αμερικανίδα που διατάραξε την ησυχία της στο μονοπάτι.

Η επίσκεψη στη λίμνη ήταν μια ακόμη αποκαλυπτική εμπειρία. Ομολογώ ότι η βόλτα με το καραβάκι στην 350 τ. χλμ. έκτασή της, που τώρα είχε μεγαλώσει με τις πρόσφατες πλημμύρες ώστε το νερό έχει κατακλύσει τη γύρω περιοχή, σκεπάζοντας και οδικές αρτηρίες, μου πάγωσε κάπως το αίμα. Μόνο στη σκέψη ότι βρισκόμουν πάνω στην καρδιά του μεγαλύτερου ηφαιστειακού κρατήρα της γης, σε μια λίμνη σε υψόμετρο 2.400 μ. πάνω από τη θάλασσα, δε μου φαινόταν καθόλου αστείο. Αισθάνθηκα σιγουριά πατώντας στις όχθες της, απολαμβάνοντας το ξενοδοχείο Lake Yellowstone και τις τουριστικές εγκαταστάσεις της περιοχής.

Το Old Faithful , το σημείο με το μεγαλύτερο, σε κανονική βάση εκτόξευσης, Geyser ήταν πλημμυρισμένο με χιλιάδες τουρίστες. Την περιοχή κοσμούσε, εκτός των άλλων, ένα μοναδικής αρχιτεκτονικής ξενοδοχείο Old Faithful Inn , το οποίο επισκεφθήκαμε όσο περιμέναμε την υπολογισμένη για συγκεκριμένη ώρα έκρηξη του θερμοπίδακα. Προηγήθηκε η μυρωδιά του θείου και μετά μια τεράστια έκρηξη ξεπήδησε από τα σπλάγχνα της γης ξεπερνώντας σε ύψος τα 50 μέτρα. Ένα επιφώνημα θαυμασμού ανέβηκε συγχρόνως στο στόμα όλων, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητα της φύσης.

Το πάρκο, όλο και μας κέρδιζε, εξερευνώντας το. Αρκούδες, άλκες, βίσωνες, τοξικοί θερμοπίδακες, ποτάμια, δάση, λιβάδια, ξενοδοχεία, κέντρα επισκεπτών κ.ά. Το αφήσαμε ξέροντας ότι είχε πολλά ακόμη να μας αποκαλύψει από τη μαγεία του.

10η Ιουλίου και καιρός να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.
Επόμενος σταθμός το Little Big Horn . Από παιδί παγίδευε τη φαντασία μου η φοβερή του μάχη, τον Ιούνιο του 1876, εκεί όπου ο Αμερικανικός στρατός υπέστη τη μεγαλύτερη ήττα του από του Ινδιάνους, εκεί όπου σκοτώθηκε και ο στρατηγός Custer. Η επίσκεψη στο πεδίο της μάχης, στο μουσείο και στο μνημείο, ανάμεσα στους σκόρπιους τάφους Αμερικανών και Ινδιάνων ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Η ξεναγός φρόντισε να βιώσουμε στιγμή προς στιγμή τη μάχη, το θρίαμβο των Ινδιάνων και την πανωλεθρία του στρατού. Ήταν τότε η αρχή του τέλους για τους Ινδιάνους. Τα χαραγμένα στα μνημεία ονόματα των Lakota Sioux, Cheyenne, Arapaho και των Αμερικανών στρατιωτών που έπεσαν στη μάχη, καθώς και ένα κοιμητήριο, ξυπνούσε στη μνήμη μας ιστορίες που δε ζήσαμε αλλά είχαμε ακούσει και μας συνεπήραν. Και ανάμεσά τους παρατήρησα μια τεράστια ονειροπαγίδα, αφιέρωμα ινδιάνων στους προγόνους, που αγωνίστηκαν να κρατήσουν τη γη τους ελεύθερη αλλά δε τα κατάφεραν.

Το καλοδιατηρημένο Fort Laramie μας ξάφνιασε. Ένα φρούριο στημένο ακριβώς όπως το 19ο αιώνα, με τα επιπλωμένα σπίτια, τα καταστήματα, το μπαρ, ακόμη και τους ανθρώπους ντυμένους με ρούχα εποχής ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Μια μπύρα στο αλλοτινής εποχής μπαρ μας ταξίδεψε στα ανάλογα στέκια της Δύσης.

Είχαμε ακούσει πολλά για το Scotts Bluff και τη σημασία που είχε για τους αποίκους της Δύσης που ακολουθούσαν το μονοπάτι Oregon προς τη χρυσοφόρα Ανατολή. Ήταν το πρώτο σημείο ανορθωμένου βράχου που αντίκριζαν, ύστερα από χιλιάδες μίλια ατελείωτων πεδιάδων και λιβαδιών, σε ένα δρόμο που φαινόταν ατελείωτος. Σήμερα κυματίζει υπερήφανα η Αμερικανική σημαία μπροστά στο μουσείο και σε υπαίθριες άμαξες των πρώτων πιονιέρων.

Τελευταίος σημαντικός σταθμός σε αυτό το ταξίδι, το Chimney Rock . Δε μπορούσα να αντιληφθώ γιατί ένας μυτερός βράχος, που υψωνόταν πάνω σε έναν άγονο λόφο ήταν τόσο σημαντικός. Μου εξήγησαν ότι ήταν το πιο φημισμένο σημείο ορόσημο, που βρισκόταν πάνω στις διαδρομές που ακολουθούσαν οι άποικοι στα μονοπάτια Oregon, California και των Μορμόνων στην πορεία τους προς τις ανατολικές πολιτείες.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής προσπαθώντας να ακολουθήσουμε το μονοπάτι Oregon.
Σκληρή η ζωή των πρώτων αποίκων και βασανιστικά ανέλπιδη σκέφτηκα, ύστερα από όσα είχα δει και μάθει σε αυτό το ταξίδι-εμπειρία. Τώρα μπορούσα να πω ότι καταλάβαινα πολύ περισσότερο τους Αμερικανούς, όταν συγκινιόταν για την ιστορίας τους, παθιαζόταν με όσα, στα δικά τους γονίδια πέρασαν κατά τους 2-3 τελευταίους αιώνες. Είναι η δική τους ιστορία, η δική τους φύση, η δική τους χώρα και αισθάνονται πολύ περήφανοι γι’ αυτή.

 

Αυτό το άρθρο συντάχτηκε από τη hope3.

Η hope3 σας προτείνει να την ακολουθήσετε στα μέρη που της αρέσουν στις ΗΠΑ!